Καποδίστριας: Η ταινία (κριτική)

Ναι, μου άρεσε.

Μια βιογραφική αφήγηση για έναν δημοκράτη σε ένα πατριωτικό πλαίσιο που αγωνιζόταν χωρίς να πολεμάει, για ιδεώδη προόδου και ελευθερίας.

Σχετικά με τα επιχειρήματα που άκουσα μέχρι ώρας: 

1. Ο εθνικισμός: Μιλάμε για το 1800+

Εννοείται ότι μετά από 400 χρόνια σκλαβιάς υπήρχε έντονος πατριωτισμός που χαρακτήριζε ακόμα και τους μορφωμένους. Αυτό δεν είναι σωστό ή λάθος, είναι στοιχείο εποχής. Ορισμένοι, ναι, ήταν και εθνικιστές, ή καλύτερα, υπέρμαχοι της εξουσίας. Όχι όμως ο ίδιος ο πρωταγωνιστής, που έβλεπε πρόοδο και συναντούσε διαρκώς εμπόδια.

2. Δεν ήταν ιστορικό: ναι, βιογραφία πήγαμε να δούμε, τέχνη.

3. Οι στολές δεν ήταν σαν του Λάνθιμου: Μα ο άνθρωπος ήθελε να αναδείξει την φτώχεια και την απλότητα, όχι την ευημερία. Αλίμονο αν τους έντυνε σαν λόρδους!

4. Προωθούνται ιδέες: βέβαια, όπως σε κάθε ταινία και ειδικά σε βιογραφία!

5. Το σενάριο ήταν "κάπως": προσωπικά απόλαυσα την τοπική διάλεκτο και την καθωσπρέπει ομιλία του κεντρικού ήρωα (αν και κυρίως μου άρεσαν οι σιωπές του).

Ήταν μια ταινία καλή για το είδος της.

Αν δεν πάμε περιμένοντας να δούμε ιστορικό ντοκιμαντέρ ή ταινία άλλου είδους και άλλης εποχής και αν δεν πάμε όντας αντίθετοι στο κλίμα της εποχής που αφορά η ταινία, ίσως και να μας φανεί μια χαρά.

Μπορούσε να έχει περισσότερα πλάνα από την Κέρκυρα και γενικά από εξωτερικούς χώρους, αλλά μικρό το κακό.